Recent werd ik gevraagd een onderzoeksrapport te reviewen. Het rapport beschreef de knelputen van de BI aanpak van een grote organisatie. Ik ken de klant goed, en had de indruk dat het rapport goed beschreef wat er allemaal beter kon. Een aspect viel me echter op. Men had gekozen voor een waterval-achtige ontwikkelmethode. Specs moeten volledig afgetimmerd zijn, alvorens men gaat bouwen. In sommige situaties kan dit een uitstekende methode zijn. In mijn ogen is deze echter voor BI ongeschikt. Mijn ervaring is dat de in kaart gebrachte informatiebehoefte nog behoorlijk kan schuiven na het beschikbaar komen van echte informatie. In je projectopzet moet je hier dan ook altijd rekening mee houden. Ik gebruik daar altijd prototyping voor op basis van echte data. Keer op keer zie ik weer gebeuren dat in workshops met deze prototypes gebruikers steeds iets anders blijken te willen dat eerst het geval is. Zonder dit middel zouden projecten gierend uit de hand lopen, of zouden de gebruikers iets krijgen waar ze niet zoveel aan hebben.

Mijn eerste computer was een Apple IIe. Al snel had ik in het Basic-dialect wat daarop draaide een rudimentair opslag-systeem gebouwd om gegevens over mijn singletjes-collectie op te slaan. Ik kon mijn eigen Top 10 uitdraaien, bijhouden hoeveel nummers ik van bepaalde artiesten had, en nog veel meer. Na verloop van tijd werd de Apple vervangen door een MSX2 computer, en ik zat met de vraag hoe ik kon voorkomen dat ik al mijn bloedig ingevoerde singletjes opnieuw moest invoeren. De Apple had 5,25 inch diskdrives, terwijl de MSX er eentje van 3,5 inch had.
Uiteindelijk slaagden we er in om de singeltjes als Basiccode (zoek die maar op) op een cassettebandje te zetten (de Apple had een audio-uitgang). Op de MSX konden we met hulp van enige blokken machinetaal de informatie op het cassettebandje weer omzetten naar een tekstfile om vervolgens weer te gebruiken.

Na ruim 8 jaar bij een grote financiële dienstverlener te hebben gewerkt, ben ik sinds 1 april in dienst getreden bij Euclides. Nadat mijn collega’s, vrienden, kennissen en familie mij hadden gefeliciteerd met de overstap, was de allereerste vraag; WAAROM ben je overgestapt?

De meeste mensen weten namelijk dat een grote financiële dienstverlener goede primaire, maar nog veel betere secundaire arbeidsvoorwaarden heeft. En dat kan ik alleen maar bevestigen.

De reden dat ik ben overgestapt naar Euclides had dan ook geen financiële achtergrond, maar had te maken met persoonlijke uitdagingen en doorgroeimogelijkheden. Ik ben namelijk van mening dat het na 8 jaar wel eens tijd werd voor een nieuwe omgeving. En natuurlijk heb ik nagedacht of dat niet binnen de financiële dienstverlener kon. Mogelijkheden te over, maar binnen in mij kriebelde wat om toch eens wat anders te willen zien van de wereld.

Ik was dan ook vast besloten om bij een groot consultancy bureau te gaan werken, om van daaruit bij diverse bedrijven, in verschillende branches, te worden gedetacheerd. Maar tijdens mijn zoektocht naar het gewenste consultancy bureau, kwam Euclides op mijn pad.

Een klein consultancy bureau, gespecialiseerd op Busniness Intelligence gebied, was natuurlijk niet hetgeen wat ik zocht. Toch ben ik met Euclides in gesprek gegaan, net als met een groot consultancy bureau, en kwam ik tot de conclusie dat dit wel een kleine organisatie is, maar dat hun kernwaarden (o.a. passie en durf) mij heel erg aanspreken. Bij het grote consultancy bureau daarentegen had ik helemaal geen goed gevoel en zou ik weer één van de vele worden.

Uiteindelijk heb ik dan ook besloten om bij Euclides te gaan werken omdat zij mij nieuwe uitdagingen en doorgroeimogelijkheden boden die bij mij passen. Maar nog veel belangrijker, ik had en heb bij Euclides het juiste gevoel.

Ben jij ook op zoek naar het juiste gevoel, nieuwe uitdagingen en doorgroeimogelijkheden? Dan moet je vooral eens gaan praten met Euclides!

In mijn middelbare schooltijd had ik een MSX2 computer. Van een vriend leende ik een spel op een cassettebandje waarbij je als piloot van een vliegtuig op kon stijgen van een vliegdekschip. Het laden van het spel duurde velen minuten, maar groot was het genoegen toen we daadwerkelijk konden zien hoe mooi (voor die tijd) e.e.a. gevisualiseerd was. Het probleem was dat we geen joystick hadden. Nu zat bij dit model computer de joystickpoort aan de voorkant. Met de handleiding van de computer erbij konden we precies zien welke pinnetjes welke functie hadden. Met een paperclip waren we vervolgens in staat om het spel te spelen, en slaagden we er daadwerkelijk in om op te stijgen van het vliegdekschip. Iedere keer als we niet voorzichtig genoeg waren en met de paperclip twee pinnetjes verbonden die niet verbonden mochten worden resette de computer zichzelf, en moesten we bijgevolg weer vele minuten wachten tot het opnieuw laden van het spelletje. Een mooie tijd was dat toch…

Op zijn blog poste Jakob Nielsen (de bekende usability guru) een verhaal over hoe je het beste een menu van een goed design kunt voorzien. Als voorbeeld hoe het niet met haalde hij de website van een amerikaanse universiteit aan. Enkele uren later bleken ze daar wakker geschrokken te zijn en het een en ander aangepast te hebben. Behalve dat het bewijst dat zo’n organisatie snel kan schakelen, is het ook aardig dat Jakob al zodaning veel gelezen wordt, dat het automatisch doordringt tot die partijen voor wie het relevan is.

We hebben het intern regelmatig over het uitwisselen van kennis. Belangrijk omdat dat een toegevoegde waarde is voor onze klanten. Immers als je een consultant van Euclides inhuurt, huur je alle beschikbare kennis en kunde van Euclides in. Maar hoe geef je dat vorm? Hoe zorg je ervoor dat we van elkaar weten wie welke kennis en kunde in huis heeft. Een kleinere organisatie, zoals Euclides, weet dat informeel goed te regelen, maar bij groei wordt dat moeilijker? Kennismanagement is dan ook een onderwerp dat regelmatig in gesprekken terugkomt.
Enkele maanden geleden hebben we om hier ook daadwerkelijk invulling aan te geven een wikipedia geinstalleerd en ingericht. De proef op de som. Wat blijkt na een paar maanden dat er nog geen enkele vorm van formele kennis vastlegging heeft plaatsgevonden. Kortom Wikipedia werkt niet……………

Ik ben tagged door Jeroen om mee te doen aan “Meme”.

Mijn acht punten:
1. informatie management is nog steeds onontgonnen gebied
2. zaterdags ben ik taxi chauffeur (althans dat denken m’n kinderen)
3. ik probeer christelijke waarden en normen in mijn alle dag door te laten schijnen en ja daar mag je me op aanspreken (ik ben ook maar een mens)
4. een dag van 24 uur is voor mij veel te weinig, daarom heb ik altijd morgen nog
5. s’avonds een beerenburg doet wonderen
6. geluk = met een vishengel in een snel stromend riviertje onder een lekker zonnetje
7. ik heb met het nieuwe rijden 25% brandstof besparing bereikt (en dan heb ik het nog niet eens over de drastische verlaging van het aantal snelheidsovertredingen)
8. Voor degene die denken dat ik geen techneut ben, dat klopt. Om toch iets mee te krijgen heb ik een website (www.gipsymission.nl) gebouwd met eigen content management systeem onder Php. Graag jullie reactie.

(9.) Ik heb een bloed hekel aan rondzend brieven. Aangezien de regels van het “Meme” mij behoorlijk aan een rondzendbrief doen denken neem ik geen ‘tagged’ contacten op. Iedereen die deze “Meme” leest en denkt ‘ dat is leuk, moet ik ook doen’, nodig ik hierbij uit om op de (eigen) weblog een “meme” te schrijven.

Door Johan werd ik aangewezen om iets meer over mezelf te vertellen door een rondwarend meme. De opdracht is het volgende:

Here are the the Meme rules:

Mijn acht punten:
1) In mijn vrije tijd ben ik een fanatieke muzikant en speel in verschillende bands
2) Als alles goed gaat wordt ik in november vader
3) Mijn zolderkamer is een opnamestudio
4) Mijn grootste vakergenis is onnadenkendheid (van anderen natuurlijk ;-))
5) Ik denk dat ik klein ben, maar in het echt valt het wel mee
6) Ik heb een voorliefde voor ultrakleine laptops
7) Ik heb nog nooit een eigen auto gehad
8) Ik ben een ontzettende gadgetfreak

En dan de mensen aan wie ik het stokje doorgeef:
1) Martin Genuit
2) Wout Snijders
3) Ron Snijders
4) Rene Nobel
5) Gaspard Dequesnoy
6) Paul van de Sande
7) Elma Molthoff
8) Erik Westerveld

Allemaal collega’s, dus die zul je ook waarschijnlijk hier terugvinden.

Je ziet het in veel organisaties: men realiseert zich dat de kwaliteit van systeemontwikkeling en/of beheer niet voldoet. Er wordt teveel ad hoc gewerkt, richtlijnen en procedures zijn onduidelijk of afwezig, individuen nemen de vrijheid om af te wijken van standaarden, management heeft geen grip op wat er gebeurt. Vervolgens worden experts ingehuurd, opleidingen gevolgd en internationaal in de praktijk bewezen kaders en aanpakken worden ingevoerd, waar alle processen voortaan aan moeten voldoen. Dit kost een jaar of wat, maar vervolgens hebben we de processen ingeregeld, de standaarden bewaakt, alles gedocumenteerd en beslissingen formeel vastgelegd. De proceskwaliteit is nu op niveau. Ironisch genoeg zien we in de praktijk dat op dit punt de organisatie juist helemaal niet meer functioneert; alles is verboden tenzij en het regelen van een simpele installatie van MS-Project op de PC kost een jaar touwtrekken. Het bewaken van de proceskwaliteit gaat in de praktijk vaak ten koste van het proces zelf, tot het piepend en krakend tot stilstand komt.

Binnen Euclides gebruiken we vrijwel allemaal Microsoft Office 2007 voor de dingen die een consultant zoal doet. Velen hebben ook de voorkeur voor de engelse versie van Office. Een probleem dat hierbij optreed is dat deze versie zonder een nederlandse spellingschecker komt. Wij dus naar onze dealer met de vraag of deze ons de nederlandse spellingscontrole voor de engelse versie van Office 2007 kon bezorgen. Dit bleek niet zo makkelijk te zijn. Er werd getwijfeld of het produkt wel bestond. Bij Microsoft Nederland kon men ook niet vertellen welk product we precies moesten aanschaffen. Nu, enkele weken later, kunnen we nog steeds niet beschikken over een legale versie van de spellingscontrole.
In mijn vorige baan was ik verantwoordelijk voor onze twee racks met productieservers. Alle software draaide op basis van Microsoft technologie. Via onze software-dealer probeerden we de licenties netjes te gaan regelen. Microsoft heeft iets moois bedacht met CAL’s en verschillende subtypes producten. Maar als je concreet probeert uit te rekenen hoeveel licenties je nu aan moet schaffen is verwarring je deel.
Ik vind het verbazingwekend dat Microsoft (maar ze zijn niet de enige) in een situatie waarbij de klant al met een getrokken creditcard klaarstaat om geld stuk te gooien, het gehele licentiegebeuren (ook voor dealers) zo complex heeft gemaakt dat het verkoopproces ontzettend verstoord wordt. Ik heb er geen harde cijfers van, maar ik kan mij voorstellen dat dit omzet kost.